حرف های خودمونی...

سارینای گلم، من و بابا محمد در روز ٩ مرداد سال ١٣٨٧ با هم ازدواج کردیم.(البته بین خودمون بمونه از کمی قبل تر، من و بابایی همدیگر رو دوست داشتیم.)

من دانشجو بودم و بابا در یه شرکت مهندسی کار می کرد.بزرگترین حامی زندگی ما اول خدا و بعد عشق و محبت بین من و بابایی بود.

من بعد از ٢ سال، درسم تمام شد ، خیلی به دنبال کار بودم ولی نشد.بعد از دو سال و نیم زندگی مشترک خدا تو رو به من و بابا هدیه داد.

بابا محمد به سختی کار می کنه چون اعتقاد زیادی به لقمه حلال داره. تمام امیدش به این است که، در آینده خوشبختی و موفقیت دخترش رو ببینه.

عسلم، قدر بابا محمد رو بدون و سعی کن که همیشه احترامش رو نگه داری، همیشه خدا رو شکر می کنه که خداوند بچه ای سالم و صبور به ما هدیه داده.

گلم، نازنینم، تو الان تنها بهانه برای بودن من و بابایی هستی. پس تا ابد بمان که بدون تو ما هم نیستیم...